Κι εκείνη τη μέρα, έπεσα μέσα σ’ ένα βάζο...
Δεν ξέρω πως, αλλά ξαφνικά ένιωσα ένα τράνταγμα σε όλο μου το σώμα...Έπεσα μέσα βαθιά... Ήμουν εκεί, μέσα στο σκοτάδι. Εκεί που κανένας δεν μπορεί να με δει ή να με ακούσει• όσο δυνατά κι αν φωνάζω...
Και αφού δεν είχα άλλη επιλογή, αποφάσισα να βυθιστώ ολοένα και πιο βαθιά στο σκοτάδι και στη μοναξιά μου...Έχω φως μέσα μου, έχω μουσικές, ταξίδια, όμορφες εικόνες, γέλια, χαρές, θετικές δονήσεις...Έχω φίλους και γνωστούς, οικείες φωνές, λαμπερά πρόσωπα...
Σήμερα όμως κανείς δεν τα θέλει...
Έμεινα ήρεμη μέσα στ βάζο μου, στο νερό που ζέσταινε τα πόδια μου και χόρταινε τα λουλούδια από πάνω μου, τα οποία μου χαμογελούσαν καθώς με βλέπαν λυπημένη μες στη μοναξιά μου...
Δεν έχω συνηθίσει μέσα στο σκοτάδι και αυτό αρχίζει να με τρομάζει. Τα λουλούδια μοιάζουν ψηλά και τρομακτικά σαν δράκοντες•δεν θέλω να με φάνε! Όλα μεγαλοποιούνται όταν είσαι ολομόναχη εδώ κάτω...
Μα, πως βρέθηκα εδώ; Γιατί δεν με ψάχνει κανείς; Συνήθως οι άνθρωποι χαίρονται όταν με βλέπουν...Τους γεμίζω με νότες ευτυχίας...
Κανείς τους όμως δεν με ψάχνει σήμερα! Θα μπορούσα να έχω πάθει κάτι κακό εδώ μέσα!Είναι τόσο ασφυκτικά!Θα μπορούσα να έχω πάθει ασφυξία ή να πνιγώ από το νερό!Οι φωνές μου είναι μόνο μπουρμπουλήθρες που δεν φτάνουν καν στο στόμιο του βάζου για να τις δει κάποιος!
«Μα γιατί κλαψουρίζεις;», μου είπε το βάζο.
«Είμαι παγιδευμένη εδώ μέσα και δεν μπορώ καν να κουνηθώ για να βγώ!»απάντησα.
«Και ποιό το κακό σ’ αυτό;Εγώ ζω εδώ ακίνητο χρόνια ολόκληρα και κανείς δεν μου δίνει σημασία-εκτός αν χρειάζομαι ξεσκόνισμα!»
«Εγώ όμως δε ζω έτσι!Είμαι κοινωνική!Έχω ανάγκη να βγω από δω μέσα!»
«Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι!»είπε το βάζο και σιώπησε και πάλι όπως όλα αυτά τα χρόνια...
...Και τότε ξαφνικά, ένα χέρι με τράβηξε ψηλά!Ήταν το χέρι της•ήταν η καλύτερη μου φίλη!Με κράτησε σφιχτά, μου χάιδεψε την κοιλιά και γω άρχισα να φωτίζω από χαρά...
«Μεσημέριασε και δεν το πήρα χαμπάρι με τις δουλειές του σπιτιού!»είπε...
Κοίταξα το πρόσωπό της ξανά, το χαμόγελό της έσβησε. Ήταν χλωμή σήμερα. Ήθελα να της πω να μην στεναχωριέται αλλά δεν μπορούσα...
«Καμία κλήση•κανένα μήνυμα»είπε...Έσπρωξε τα μαλλιά της προς τα πίσω και μετά έπιασε το αριστερό της χέρι που πονούσε...
«Κανείς...Τίποτα...»είπε κι ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό της...
Και τότε ένιωσα και πάλι ένα τράνταγμα σε όλο μου το σώμα.Τα φώτα μου, οι μουσικές μου, τα χρώματα, τα πρόσωπα, οι αναμνήσεις μου•όλα έσβησαν με ένα απλό πάτημα...Βρέθηκα και πάλι στο πάτο του μοναχικού και σιωπηλού βάζου...
Αυτή τη φορά ήρεμη, υπομονετική, σιωπηλή, ξέρωντας ότι είμαι άξια της μοίρας μου...Τελικά δεν φέρνω πάντα κοντά τους ανθρώπους, δεν τους γεμίζω πάντα χαμόγελα...
Κι αφού δεν νοιάζεται κανείς για εκείνη, πώς και γιατί να νοιαστεί εκείνη για μένα;
Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Τέχνη είναι
Να παίζεις,
Να αισθάνεσαι,
Να σκέφτεσαι,
Να μετράς,
Να κλείνεις τα μάτια
Και μετά να γελάς.
Τέχνη είναι
Να κινείσαι,
Να κινείσαι ελεύθερα μέσα στο χώρο.
Να μιλάς,
Να καταλαβαίνεις,
Να σε καταλαβαίνουν.
Τέχνη είναι
Να μπορείς να δείς,
Να μπορείς να ακούσεις,
Να μπορείς να αφουγκραστείς.
Τέχνη είναι
Να αγκίζεις,
Να μυρίζεις,
Να γεύεσαι.
Τέχνη είναι
Να κάνεις λάθος,
Να σχεδιάζεις και να αυτοσχεδιάζεις,
Να διορθώνεις.
Τέχνη είναι
Να θαυμάζεις,
Να μπορείς,
Να στοχεύεις.
Τέχνη είναι
Να αγαπάς,
Να αγαπιέσαι,
Να αγαπάς,
Να χαρίζεις,
Όχι να δίνεις,
Να δέχεσαι,
Όχι να ζητάς.
Τέχνη είναι
Να μένεις ανικανοποίητος
Με αυτό που είσαι,
Να προοδεύεις.
Τέχνη είναι
Η ζωή.
Τέχνη είναι
η δημιουργία.
Τέχνη είναι
Να προσπαθείς,
Να επιμένεις.
...
Τέχνη δεν είναι
Υπεροψία,
Αυτοπροβολή,
Σιγουριά.
Τέχνη δεν είναι
Όνομα,
Φήμη,
Χρήματα,
Δουλειά.
Τέχνη δεν είναι
Άνοδος.
...
Η τέχνη είναι η ουσία,ο άνθρωπος απλά ακολουθεί...
Να παίζεις,
Να αισθάνεσαι,
Να σκέφτεσαι,
Να μετράς,
Να κλείνεις τα μάτια
Και μετά να γελάς.
Τέχνη είναι
Να κινείσαι,
Να κινείσαι ελεύθερα μέσα στο χώρο.
Να μιλάς,
Να καταλαβαίνεις,
Να σε καταλαβαίνουν.
Τέχνη είναι
Να μπορείς να δείς,
Να μπορείς να ακούσεις,
Να μπορείς να αφουγκραστείς.
Τέχνη είναι
Να αγκίζεις,
Να μυρίζεις,
Να γεύεσαι.
Τέχνη είναι
Να κάνεις λάθος,
Να σχεδιάζεις και να αυτοσχεδιάζεις,
Να διορθώνεις.
Τέχνη είναι
Να θαυμάζεις,
Να μπορείς,
Να στοχεύεις.
Τέχνη είναι
Να αγαπάς,
Να αγαπιέσαι,
Να αγαπάς,
Να χαρίζεις,
Όχι να δίνεις,
Να δέχεσαι,
Όχι να ζητάς.
Τέχνη είναι
Να μένεις ανικανοποίητος
Με αυτό που είσαι,
Να προοδεύεις.
Τέχνη είναι
Η ζωή.
Τέχνη είναι
η δημιουργία.
Τέχνη είναι
Να προσπαθείς,
Να επιμένεις.
...
Τέχνη δεν είναι
Υπεροψία,
Αυτοπροβολή,
Σιγουριά.
Τέχνη δεν είναι
Όνομα,
Φήμη,
Χρήματα,
Δουλειά.
Τέχνη δεν είναι
Άνοδος.
...
Η τέχνη είναι η ουσία,ο άνθρωπος απλά ακολουθεί...
Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
ο κόσμος μας...
Έχω στα χέρια μου ένα μικρό μπαλάκι. Ή ακόμα κι αν δεν το κρατώ, πρέπει να το φαντάζομαι όσο καλύτερα μπορώ...Ολοζώντανο...Όταν παίζω πιάνο ή όταν μελετώ... Είναι μικρό και στρόγγυλο,κόκκινο κατα προτίμηση και λαμπερό...Τόσο μικρό όσο ο κόσμος μου...
Είναι ο κόσμος μου που κρατώ στα χέρια μου...Κάποιες μέρες από την ένταση τον ζουλάω δυνατά και τον πονάω...Τον κλείνω σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά μου, τόσο που να μην μπορεί να κοιτάξει παραέξω...Είναι ο φόβος μας που μερικές φορές δεν μας αφήνει να δούμε τα πράγματα όπως είναι*με μια νέα, αποστασιοποιημένη ματιά...Και τότε, προσπαθώντας να τον ζουλίξω με όλη μου τη δύναμη, μου φαίνεται τόσο σκληρός και τόσο μεγάλος που δεν χωράει καν στην παλάμη μου και κάνει τα χέρια μου να πονάνε...Είναι πιο μεγάλος από μένα*από μένα που είμαι τόσο μα τόσο μικρή* και όλα φαίνονται τόσο τεράστια, υπεράνω των δυνατοτήτων μου, των ικανοτήτων μου, των αποθεμάτων μου...Είναι η τάση μας να μεγαλοποιούμε τα πράγματα, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια επικείμενη απειλή.Αυτή η τάση που μας γεμίζει ανησυχία και χτυποκάρδια το βράδυ στο μαξιλάρι...
Ποτέ δεν ξεχνώ το μικρό μπαλάκι...όταν όλα πανε καλά, παίζω μαζί του...το κρατώ, το πετάω ψηλά, το ξαναπιάνω*σαν μικρό παιδί...απογειώνω τις αισθήσεις μου στα ουράνια...Αφήνομαι στο χάιδεμα του αέρα και εκείνος με πηγαίνει όπου θέλει αυτός ...Είναι τότε που μερικές φορές μου πέφτει κάτω κι εγώ χαμογελώ, γιατί όλα είναι ένα μεγάλο παιχνίδι...Κι αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς;
Έχω στα χέρια μου ένα μικρό μπαλάκι.Ή ακόμα κι αν δεν το κρατώ, πρέπει να το φαντάζομαι...Αυτό το μπαλάκι είναι ο κόσμος μου και το φυλώ σαν θησαυρό...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας, είναι τόσο μικρό το μυαλό μας...Μερικές φορές δεν μπορούμε καν να φανταστούμε και να συλλάβουμε μερικά πράγματα...Τις περισσότερες φορές, αυτό δεν είναι καν αναγκαίο...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας, που χωράει σε μια αγκαλία, σ ένα κρεβάτι διπλό, σ ένα φιλί, σε μια συλλαβή, σ ένα μήνυμα που θα σε κάνει να γελάσεις, σε μια νύχτα του χειμώνα που ονειρεύεσαι ακρογυαλιές και κοχύλια κάτω από τον καυτό ήλιο...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας!-Μόνο με επαναλήψεις μπορώ και το συνειδητοποιώ!-Γιατί λοιπόν να τον αγχώνουμε; Γιατί να τον πονάμε;ο φόβος για τα πράγματα δεν μας αφήνει να δούμε πόσο απλά είναι τελικά..Και όλα είναι εύκολα για μας που ξέρουμε πως ό,τι αγαπάς μένει, ακόμα κι αν όλα σ αυτόν τον ψεύτικο κόσμο φθίνουν...Για μας που ξέρουμε να γελιοποιούμε ακόμα και τις πιο τραγικές καταστάσεις...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος, για μας που μένουμε παιδιά!
Είναι ο κόσμος μου που κρατώ στα χέρια μου...Κάποιες μέρες από την ένταση τον ζουλάω δυνατά και τον πονάω...Τον κλείνω σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά μου, τόσο που να μην μπορεί να κοιτάξει παραέξω...Είναι ο φόβος μας που μερικές φορές δεν μας αφήνει να δούμε τα πράγματα όπως είναι*με μια νέα, αποστασιοποιημένη ματιά...Και τότε, προσπαθώντας να τον ζουλίξω με όλη μου τη δύναμη, μου φαίνεται τόσο σκληρός και τόσο μεγάλος που δεν χωράει καν στην παλάμη μου και κάνει τα χέρια μου να πονάνε...Είναι πιο μεγάλος από μένα*από μένα που είμαι τόσο μα τόσο μικρή* και όλα φαίνονται τόσο τεράστια, υπεράνω των δυνατοτήτων μου, των ικανοτήτων μου, των αποθεμάτων μου...Είναι η τάση μας να μεγαλοποιούμε τα πράγματα, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια επικείμενη απειλή.Αυτή η τάση που μας γεμίζει ανησυχία και χτυποκάρδια το βράδυ στο μαξιλάρι...
Ποτέ δεν ξεχνώ το μικρό μπαλάκι...όταν όλα πανε καλά, παίζω μαζί του...το κρατώ, το πετάω ψηλά, το ξαναπιάνω*σαν μικρό παιδί...απογειώνω τις αισθήσεις μου στα ουράνια...Αφήνομαι στο χάιδεμα του αέρα και εκείνος με πηγαίνει όπου θέλει αυτός ...Είναι τότε που μερικές φορές μου πέφτει κάτω κι εγώ χαμογελώ, γιατί όλα είναι ένα μεγάλο παιχνίδι...Κι αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς;
Έχω στα χέρια μου ένα μικρό μπαλάκι.Ή ακόμα κι αν δεν το κρατώ, πρέπει να το φαντάζομαι...Αυτό το μπαλάκι είναι ο κόσμος μου και το φυλώ σαν θησαυρό...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας, είναι τόσο μικρό το μυαλό μας...Μερικές φορές δεν μπορούμε καν να φανταστούμε και να συλλάβουμε μερικά πράγματα...Τις περισσότερες φορές, αυτό δεν είναι καν αναγκαίο...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας, που χωράει σε μια αγκαλία, σ ένα κρεβάτι διπλό, σ ένα φιλί, σε μια συλλαβή, σ ένα μήνυμα που θα σε κάνει να γελάσεις, σε μια νύχτα του χειμώνα που ονειρεύεσαι ακρογυαλιές και κοχύλια κάτω από τον καυτό ήλιο...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας!-Μόνο με επαναλήψεις μπορώ και το συνειδητοποιώ!-Γιατί λοιπόν να τον αγχώνουμε; Γιατί να τον πονάμε;ο φόβος για τα πράγματα δεν μας αφήνει να δούμε πόσο απλά είναι τελικά..Και όλα είναι εύκολα για μας που ξέρουμε πως ό,τι αγαπάς μένει, ακόμα κι αν όλα σ αυτόν τον ψεύτικο κόσμο φθίνουν...Για μας που ξέρουμε να γελιοποιούμε ακόμα και τις πιο τραγικές καταστάσεις...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος, για μας που μένουμε παιδιά!
Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010
17-10-2010
Δεν γράφω πράγματα για τη ζωή μου πλέον, απλές εικόνες που γλιστράνε πάνω στο χαρτι... Δεν έχω γράψει κείμενα, ούτε ποιήματα, ούτε στίχους, ούτε μουσική* απλά σχήματα που στροβιλίζουν στο μυαλό μου μερικές φορές, όταν χάνεται η λογική...Είναι αυτό το μαγικό κουμπάκι που ανάβει κι ένα δάκρυ κυλάει, για να σβήσει στη σιωπή... Δεν γράφω πλέον* δεν γράφω πια...Δεν μπορώ καν να συνδυάσω τις λέξεις...Εγώ είμαι αυτή που βάζει κόκκινο στους γραμματικούς τύπους...Δεν έχω έκφραση, δεν ξέρω συντακτικό...Δεν βρίσκω ιδέες ανάμεσα στις σκέψεις μου, για να γεμίσω ένα λευκό χαρτί...
Μα σαν την είδα στο δρόμο, ξύπνησε μέσα μου μια μελωδία γλυκιά...Από αυτές που ακούγονται αχνά μέσα στο θόρυβο του δρόμου...Φώτα με προσπερνούσαν και η βοή των αυτοκινήτων μου τρυπούσε τ αυτιά...Χαμένη σε σκέψεις...Γυαλιά ήταν αυτά που πάτησα; Από τις λίγες φορές που δεν καταφέρνω να μετρήσω τα πλακάκια από το πεζοδρόμιο που πατάω...Κάποια πέρασε από δίπλα μου χτυπώντας με στον ώμο...Οι άνθρωποι κοιτούν μα δεν βλέπουν...Ακούμπησα την κολώνα που ήταν γεμάτη αφίσες για να ξεζαλιστώ...Λυγμός ήταν αυτό; Δεν έχει σημασία*χάθηκε μέσα στην φασαρία...Και τότε κοίταξα μπροστά μου και είδα την πιο όμορφη εικόνα για μια νύχτα σαν κι αυτή...
Ήταν το πιο μικρό παιδί που είχα δει ποτέ...Ειχε μακριά , καστανά μαλλιά και μεγάλα μάτια που μου φαινόταν κάπως γνωστά. Κρατούσε το χέρι της μαμά της τόσο σφιχτά, μπλεκόταν ανάμεσα στα δάχτυλά της. Περπατούσε χοροπηδηχτά και η κοτσίδα της χόρευε στο ρυθμό των βημάτων της. Και σαν χαμογέλασε και είπε στη μαμά της «σ αγαπώ», φάνηκαν τα μικροσκοπικά δοντάκια της- και μερικά που έλλειπαν- σαν μικρά, άσπρα φωτάκια το βράδυ, που φωτίζουν ακόμα και την πο παγερό σκοτάδι, για να σου δείχνουν το δρόμο και να μπορείς να συνεχίσεις...
Κι ήταν αυτή η όμορφη νότα στη νύχτα μου που μ έκανε ν αναρωτηθώ: σε ποιό κόσμο ζούνε αυτά τα παιδιά; Αυτά τα παιδιά που σιγά σιγά θα μεγαλώσουν, θα φορέσουν φουστάνια και κραγιόν, θα περπατούν σε ψηλοτάκουνα και η μαμά τους δεν θα τους κρατά πλέον το χέρι για να μην πέσουν...Αυτά τα παιδιά που θα κληθούν να ζήσουν μια ζωή που περνά μπροστά απ τα μάτια και δεν χαρίζει μια παραπάνω στιγμή...Μια στιγμή για μια καληνύχτα, για να αγκαλιάσεις αυτό που δεν θέλεις ποτέ να χάσεις...Να χάσεις τις αισθήσεις και να βρεθείς στο κενό...Κι όταν πέσεις στο κενό ποιος θα νοιαστεί; Ποιος θα ναι κει για να σε τραβήξει; Να σου κρατήσει το χέρι για να μην φοβάσαι; Ποια αγκαλιά θα σε σφίξει και θα πεις «σ αγαπώ» ;
Καθισμένη στα σκαλάκια ενός μικρού πάρκου, ακριβώς δίπλα σε έναν δρόμο γεμάτο με ανθρώπους, άφησα ένα δάκρυ που ποτέ κανείς δεν θα προσέξει, καθώς θα το ποδοπατά...Άφησα μια αίσθηση πικρή μα και γλυκια...Δεν γράφω πράγματα για τη ζωή μου, ούτε για τον εαυτό μου...Δεν γράφω σκηνικά...Είναι απλές εικόνες που βγαίνουν σχίζοντας τα δάχτυλά μου...Κάθε όμως φορά, είναι η φιγούρα σου που τις λέξεις ανασταίνει...Είσαι εσύ, σαν να εμφανίζεσαι από το πουθενά.Και γω σε κοιτάζω και σου λέω «Πάμε σπίτι... Θέλεις να μου κρατήσεις το χέρι;»
Μα σαν την είδα στο δρόμο, ξύπνησε μέσα μου μια μελωδία γλυκιά...Από αυτές που ακούγονται αχνά μέσα στο θόρυβο του δρόμου...Φώτα με προσπερνούσαν και η βοή των αυτοκινήτων μου τρυπούσε τ αυτιά...Χαμένη σε σκέψεις...Γυαλιά ήταν αυτά που πάτησα; Από τις λίγες φορές που δεν καταφέρνω να μετρήσω τα πλακάκια από το πεζοδρόμιο που πατάω...Κάποια πέρασε από δίπλα μου χτυπώντας με στον ώμο...Οι άνθρωποι κοιτούν μα δεν βλέπουν...Ακούμπησα την κολώνα που ήταν γεμάτη αφίσες για να ξεζαλιστώ...Λυγμός ήταν αυτό; Δεν έχει σημασία*χάθηκε μέσα στην φασαρία...Και τότε κοίταξα μπροστά μου και είδα την πιο όμορφη εικόνα για μια νύχτα σαν κι αυτή...
Ήταν το πιο μικρό παιδί που είχα δει ποτέ...Ειχε μακριά , καστανά μαλλιά και μεγάλα μάτια που μου φαινόταν κάπως γνωστά. Κρατούσε το χέρι της μαμά της τόσο σφιχτά, μπλεκόταν ανάμεσα στα δάχτυλά της. Περπατούσε χοροπηδηχτά και η κοτσίδα της χόρευε στο ρυθμό των βημάτων της. Και σαν χαμογέλασε και είπε στη μαμά της «σ αγαπώ», φάνηκαν τα μικροσκοπικά δοντάκια της- και μερικά που έλλειπαν- σαν μικρά, άσπρα φωτάκια το βράδυ, που φωτίζουν ακόμα και την πο παγερό σκοτάδι, για να σου δείχνουν το δρόμο και να μπορείς να συνεχίσεις...
Κι ήταν αυτή η όμορφη νότα στη νύχτα μου που μ έκανε ν αναρωτηθώ: σε ποιό κόσμο ζούνε αυτά τα παιδιά; Αυτά τα παιδιά που σιγά σιγά θα μεγαλώσουν, θα φορέσουν φουστάνια και κραγιόν, θα περπατούν σε ψηλοτάκουνα και η μαμά τους δεν θα τους κρατά πλέον το χέρι για να μην πέσουν...Αυτά τα παιδιά που θα κληθούν να ζήσουν μια ζωή που περνά μπροστά απ τα μάτια και δεν χαρίζει μια παραπάνω στιγμή...Μια στιγμή για μια καληνύχτα, για να αγκαλιάσεις αυτό που δεν θέλεις ποτέ να χάσεις...Να χάσεις τις αισθήσεις και να βρεθείς στο κενό...Κι όταν πέσεις στο κενό ποιος θα νοιαστεί; Ποιος θα ναι κει για να σε τραβήξει; Να σου κρατήσει το χέρι για να μην φοβάσαι; Ποια αγκαλιά θα σε σφίξει και θα πεις «σ αγαπώ» ;
Καθισμένη στα σκαλάκια ενός μικρού πάρκου, ακριβώς δίπλα σε έναν δρόμο γεμάτο με ανθρώπους, άφησα ένα δάκρυ που ποτέ κανείς δεν θα προσέξει, καθώς θα το ποδοπατά...Άφησα μια αίσθηση πικρή μα και γλυκια...Δεν γράφω πράγματα για τη ζωή μου, ούτε για τον εαυτό μου...Δεν γράφω σκηνικά...Είναι απλές εικόνες που βγαίνουν σχίζοντας τα δάχτυλά μου...Κάθε όμως φορά, είναι η φιγούρα σου που τις λέξεις ανασταίνει...Είσαι εσύ, σαν να εμφανίζεσαι από το πουθενά.Και γω σε κοιτάζω και σου λέω «Πάμε σπίτι... Θέλεις να μου κρατήσεις το χέρι;»
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
if...
if you can keep your head when all about you
are losing theirs and blaming it on you;
if you can trust yourself when all men doubt you,
but make allowance for their doubting too;
if you can wait and not ba tired by waiting,
or,being lied about,dont deal in lies,
or,being hated,dont give way to hating,
and yet dont look too good,nor talk too wise;
if you can dream-and not make dreams your master;
if you can think-and not make thoughts your aim;
if you can meet with triumph and disaster
and treat those two imposters just the same;
if you can bear to hear the truth you ve spoken
twisted by knaves to make a trap for fools,
or watch the things you gave your life to broken,
and stoop and buld 'em out with wornout tools;
if you can make one heap with all your winnings
and risk it on one turn of pitch-and-toss,
and lose,and start again at your beginnings
and never breath a word about your loss;
if you can force your heart and nerve and sinew
to serve your turn long after they are gone,
and so hold on when there s nothing in you
except the Will which says to them "Hold on!"
if you can talk with crowds and keep your virtue,
or walk with kings-nor lose the common touch;
if neither foes nor loving friends can hurt you;
if all men count with you but none too much;
if you can fill the unforgiving minute
with sixty seconds' worth of distance run-
yours is the Earth and everything that s in it,
and-which is more-you ll be a Man my son!
Kipling
if you can keep your head when all about you
are losing theirs and blaming it on you;
if you can trust yourself when all men doubt you,
but make allowance for their doubting too;
if you can wait and not ba tired by waiting,
or,being lied about,dont deal in lies,
or,being hated,dont give way to hating,
and yet dont look too good,nor talk too wise;
if you can dream-and not make dreams your master;
if you can think-and not make thoughts your aim;
if you can meet with triumph and disaster
and treat those two imposters just the same;
if you can bear to hear the truth you ve spoken
twisted by knaves to make a trap for fools,
or watch the things you gave your life to broken,
and stoop and buld 'em out with wornout tools;
if you can make one heap with all your winnings
and risk it on one turn of pitch-and-toss,
and lose,and start again at your beginnings
and never breath a word about your loss;
if you can force your heart and nerve and sinew
to serve your turn long after they are gone,
and so hold on when there s nothing in you
except the Will which says to them "Hold on!"
if you can talk with crowds and keep your virtue,
or walk with kings-nor lose the common touch;
if neither foes nor loving friends can hurt you;
if all men count with you but none too much;
if you can fill the unforgiving minute
with sixty seconds' worth of distance run-
yours is the Earth and everything that s in it,
and-which is more-you ll be a Man my son!
Kipling
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
