ο κόσμος μας...

Έχω στα χέρια μου ένα μικρό μπαλάκι. Ή ακόμα κι αν δεν το κρατώ, πρέπει να το φαντάζομαι όσο καλύτερα μπορώ...Ολοζώντανο...Όταν παίζω πιάνο ή όταν μελετώ... Είναι μικρό και στρόγγυλο,κόκκινο κατα προτίμηση και λαμπερό...Τόσο μικρό όσο ο κόσμος μου...
Είναι ο κόσμος μου που κρατώ στα χέρια μου...Κάποιες μέρες από την ένταση τον ζουλάω δυνατά και τον πονάω...Τον κλείνω σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά μου, τόσο που να μην μπορεί να κοιτάξει παραέξω...Είναι ο φόβος μας που μερικές φορές δεν μας αφήνει να δούμε τα πράγματα όπως είναι*με μια νέα, αποστασιοποιημένη ματιά...Και τότε, προσπαθώντας να τον ζουλίξω με όλη μου τη δύναμη, μου φαίνεται τόσο σκληρός και τόσο μεγάλος που δεν χωράει καν στην παλάμη μου και κάνει τα χέρια μου να πονάνε...Είναι πιο μεγάλος από μένα*από μένα που είμαι τόσο μα τόσο μικρή* και όλα φαίνονται τόσο τεράστια, υπεράνω των δυνατοτήτων μου, των ικανοτήτων μου, των αποθεμάτων μου...Είναι η τάση μας να μεγαλοποιούμε τα πράγματα, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια επικείμενη απειλή.Αυτή η τάση που μας γεμίζει ανησυχία και χτυποκάρδια το βράδυ στο μαξιλάρι...
Ποτέ δεν ξεχνώ το μικρό μπαλάκι...όταν όλα πανε καλά, παίζω μαζί του...το κρατώ, το πετάω ψηλά, το ξαναπιάνω*σαν μικρό παιδί...απογειώνω τις αισθήσεις μου στα ουράνια...Αφήνομαι στο χάιδεμα του αέρα και εκείνος με πηγαίνει όπου θέλει αυτός ...Είναι τότε που μερικές φορές μου πέφτει κάτω κι εγώ χαμογελώ, γιατί όλα είναι ένα μεγάλο παιχνίδι...Κι αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς;
Έχω στα χέρια μου ένα μικρό μπαλάκι.Ή ακόμα κι αν δεν το κρατώ, πρέπει να το φαντάζομαι...Αυτό το μπαλάκι είναι ο κόσμος μου και το φυλώ σαν θησαυρό...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας, είναι τόσο μικρό το μυαλό μας...Μερικές φορές δεν μπορούμε καν να φανταστούμε και να συλλάβουμε μερικά πράγματα...Τις περισσότερες φορές, αυτό δεν είναι καν αναγκαίο...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας, που χωράει σε μια αγκαλία, σ ένα κρεβάτι διπλό, σ ένα φιλί, σε μια συλλαβή, σ ένα μήνυμα που θα σε κάνει να γελάσεις, σε μια νύχτα του χειμώνα που ονειρεύεσαι ακρογυαλιές και κοχύλια κάτω από τον καυτό ήλιο...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος μας!-Μόνο με επαναλήψεις μπορώ και το συνειδητοποιώ!-Γιατί λοιπόν να τον αγχώνουμε; Γιατί να τον πονάμε;ο φόβος για τα πράγματα δεν μας αφήνει να δούμε πόσο απλά είναι τελικά..Και όλα είναι εύκολα για μας που ξέρουμε πως ό,τι αγαπάς μένει, ακόμα κι αν όλα σ αυτόν τον ψεύτικο κόσμο φθίνουν...Για μας που ξέρουμε να γελιοποιούμε ακόμα και τις πιο τραγικές καταστάσεις...
Είναι τόσο μικρός ο κόσμος, για μας που μένουμε παιδιά!