Στιγμές που χάνονται 2008

Στιγμές που χάνονται
και σβήνουν στο σκοτάδι
είναι η ανάσα σου,
τα λόγια σου,το χάδι...

όλα ξεχάστηκαν,
ξεθώριασαν με τον καιρό,
όλοι πια έφυγαν
κι εγώ αιωρούμαι στο κενό

κιτρίνισαν πλέον
και οι αναμνήσεις
οι ευχές, οι ελπίδες,
πως θα γυρίσεις

στέγνωσαν τα δάκρυα
τα μάτια μου στεγνά
-εσύ μακριά-
δυο λόγια στεγανά

σκέψεις βυθίζονται
πάνω στα δάχτυλά μου
μια μελωδία
μέσα από την καρδιά μου

λέξεις που ουρλιάζουν
τα σκόρπια γράμματά μου
λόγια που φεύγουν
έξω απ τα λογικά μου

εικόνες που στέκουν
στην άκρη του ματιού μου
οι αναμνήσεις σου
στη γεύση του χειλιού μου

κι όλα γύρω μου
ψεύτικα μοιάζουν
μα,πλέον,μέσα μου
οι πόνοι δεν κουλουριάζουν

έτσι λοιπόν σ αφήνω
έχε γειά
γεύση πικρή
δεν έχω πια μιλιά

το όνειρο έσβησε
σαν έφτασε η αυγή
ο χρόνος πέταξε
σε άλλη πλέον γη

στιγμές που χάνονται
και σβήνουν στο σκοτάδι
κι αφήνουν μόνο
στην καρδιά ένα σημάδι...

αφιερωμένο σε όσους διδάσκονται από τα λάθη του παρελθόντος,χωρίς να το νοσταλγούν ποτέ...
Υ.Γ το ποίημα το βρήκα τυχαία διαγράφοντας αρχεία του υπολογιστή,καθώς το είχα στείλει σε διαγωνισμό λογοτεχνίας,αλλά απ ότι φαίνεται δεν άρεσε...