to koritsi me ti gyalini psyxi

eixa pei oti den 8a grapsw palies istories, alla t perasmeno kalokairi eixa grapsei mia istoria p legotan "to koritsi me ti gyalini psyxi"...den afigeitai kp gegonos apla mia euxi p eixa tote...einai i moni istoria p kratisa(g na mporesw na tn metapoihsw) otan prin apo liges meres peta3a o,ti eixa grapsei kai o logos einai oti gyrnontas nohta diavazontas thn ligous mines prin,eida oti auto p euxomoun tote,simera einai pragmatikotita...opoios 3erei katalavainei...kai tin afierwnw stous teleutaious uperoxous 6 mines ths zwhs m...kratw loipon idia tn eisagwgi tis tote istorias kai allazw oli tin upoloipi sunexeia...kai meta tn skizw fysika kai autin...xaxaxa...

" Η νύχτα έκρυβε το φως της με μαύρα πέπλα και το κορίτσι στρέφοντας το κεφάλι της προς τον ουρανό, έβλεπε τα αστέρια που έφεγγαν σαν πυγολαμπίδες, μέσα από το γυάλινο σπίτι της.
Ζούσε μόνη της σε ένα στρογγυλό, γυάλινο σπίτι.Τα βράδια κοιτούσε τον ουρανό και έκανε ευχές κάθε φορά που έβλεπε ένα φλεγόμενο αστέρι. Τα πρωινά ξυπνούσε με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου που γαργαλούσαν τα βλέφαρά της...Κατά τη διάρκεια της ημέρας γυρνούσε γύρω γύρω στο σπίτι της και παρατηρούσε τους ανθρώπους.
Άλλοι ψηλοί, άλλοι κοντοί, άλλοι χαρούμενοι, άλλοι σκυθρωποί..Ο καθένας ξεχωριστός με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς.οι περισσότεροι έτρεχαν με μανία για να προλάβουν τις δουλειές τους.Κάποιες ώρες συγκεκριμένες περνούσαν τα παιδιά με τις τεράστιες σχολικές τους τσάντες...κόσμος πήγαινε και ερχόταν συνεχώς...μόνο αργά τα μεσάνυχτα η ησυχία σκόρπιζε μυστήριο που διαλυόταν μερικές φορές από το μοναχικό γάβγισμα ενός σκύλου...
αυτή ήταν εκεί...ο κόσμος δεν την έβλεπε κι ούτε μπορούσε να την αγγίξει μέσα από το γυάλινο τείχος της!ήταν απόλυτα προστατευμένη εκεί μέσα...
κάποιους ανθρώπους τους έβλεπε καθημερινά, ήξερε πότε ήταν χαρούμενοι και πότε λυπημένοι..παρατηρούσε και ανίχνευε τόσο καλά τα συναισθήματά τους και ίσως να τους θεωρούσε και φίλους...πλησίαζαν τόσο κοντά στο τείχος της, που παρατηρούσε σπιθαμή προς σπιθαμή το πρόσωπό τους,και τότε ήταν που άρχιζε να νιώθει μελαγχολία!
Η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί της, της έδινε την δυνατότητα να μην πληγώνεται, να μην κάνει λάθη,να μην κινδυνεύει...κι όμως,αυτή ήθελε τόσο πολύ να βγει έξω και να αρχίσει να τρέχει, όπως όλοι οι περαστικοί...δεν μπορούσε να πληγωθεί, αλλά ούτε και να ζήσει ελεύθερη...
Κάποιες φορές ήθελε να σπάσει το γυάλινο τείχος της, αλλά φοβόταν ότι οι άνθρωποι δεν θα την αποδεχόταν όπως είναι, πως θα την έδιωχναν και πάλι πίσω και πως θα πρεπε πληγωμένη και πάλι να επιστρέψει στην παλιά ζωή της που δεν της άρεσε καθόλου...
Υπήρχαν λίγοι άνθρωποι που αντιλαμβάνονταν την παρουσία της εκεί στη μέση του δρόμου!Μπορούσαν να τη δουν και να της μιλήσουν,ν αντιληφθούν την ύπαρξη και τα συναισθήματά της, αλλά αυτοί ήταν πολύ λίγοι...
Δενόταν μαζί τους, τους ένιωθε κοντά της όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ δίπλα της γιατί υπήρχε το τείχος...Και τότε ήταν που σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της...Αν έσπαγε το γυαλί με τα χέρια της,θα μπορούσε να τους αγγίξει και να τους μιλήσει χωρίς να χρειάζεται να φωνάζει για να ακουστεί...
Προετοιμαζόταν για τη μέρα της ελευθερίας ο εκκωφαντικός θόρυβος καλυπτόταν από τους ταχύτατους ρυθμούς του δρόμου και μικρά κομματάκια από γυαλί σκόρπιζαν το πάτωμα...
Ήταν τόσο χαρούμενη, τώρα μπορούσε να τρέξει,να μιλήσει με όλους,να αγγίξει τα πάντα γύρω της, να ακούσει τη μουσική του κόσμου, να νιώσει τη μυρωδιά και τη γεύση του...
χωρίς το τείχος της όμως ήταν τόσο ευάλωτη...τόσο ανοιχτή, ο καθένας μπορούσε να την καταλάβει...διάφανη...ο καθένας μπορούσε να την πληγώσει...
και άνθρωποι έρχονταν κι έφευγαν...έπαιρναν ό,τι ήθελαν από την ειλικρίνειά της, με λόγια εξαπατούσαν την πίστη της στην καλοσύνη των πραγμάτων,με υποσχέσεις έκλεβαν και κάτι από τον εαυτό της, με ψεύτικες φιλίες σκότωναν τα όνειρά της...
οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται...
και όταν απογοητευόταν από την ψευτιά αυτού του κόσμου ξεκινούσε και πάλι να χτίζει το γυάλινο τείχος της...
και η ζωή της ξαναγινόταν το ίδιο βαρετή όπως πριν,με επιφυλακτικότητα,με απομόνωση και με ασφάλεια...τα χέρια της τα πληγωμένα της θύμιζαν τα αποτελέσματα της απόπειρας της να σπάσει το γυαλί...πάντα όμως ήθελε και πάλι να επιστρέψει πίσω...
και η νύχτα πάντα έκρυβε το φως με τα αύρα πέπλα της και το κορίτσι στρέφοντας το κεφάλι της προς τον ουρανό,έβλεπε τ αστέρια που έφεγγαν σαν πυγολαμπίδες,μέσα από το γυάλινο σπίτι της...
και για κάθε φλεγόμενο αστέρι που χόρευε πάνω από τα βλέφαρά της, η ευχή ήταν μία και μοναδική...ευχόταν για λίγη εμπιστοσύνη και αγάπη...για να ρθει επιτέλους η ώρα που όλες οι μάσκες θα πέσουν και όλα τα τείχη θα σπάσουν...για να μπορεί κάποιος χωρίς φόβο μέσα από την πιο μεγάλη αγκαλιά το βράδυ να ψιθυρίζει "σ αγαπώ"...

Υ.Γ.κάπως έτσι είχε τελειώσει και η προηγούμενη ιστορία μου...με αυτήν την ευχή...ίσως από κάποιους θεωρούμαι ονειροπόλα,χαζορομαντική και καθόλου μα καθόλου ρεαλίστρια...αλλά...
μέσα από τη ζωή βγαίνουν και οι ιστορίες και τα παραμύθια...και καθετί όμορφο και καθετί άσχημο...είναι επιλογή μας το ποια πλευρά της βλέπουμε...είναι επιλογή μας να γκρινιάζουμε για ό,τι μας συμβαίνει...όλοι έχουμε παρελθόν, όλοι έχουν κάτι άσχημο που θα θελαν να μην τους είχε συμβεί...
αν όμως πιστέψεις ότι αυτό που ψάχνεις είναι στην επόμενη γωνία,τότε αυτό θα ρθει και θα σε βρει...
γιατί οι ευχές, δεν είναι μόνο ευχές...και τα παραμύθια δεν είναι μόνο για παιδιά...η αισιοδοξία και η παιδικότητα μας λείπει...


όπως ανέφερα και πριν το κείμενο το αφιερώνω στους τελευταίους 6 μήνες της ζωής μου,που με έκαναν να αναθεωρήσω αρκετά πράγματα στη ζωή μου,να πιστέψω ξανά στους ανθρώπους και να θυμηθώ τις νεράιδες,τα ξωτικά,τους νάνους,τα ζώα που μιλάνε και όοοοοολα τα παραμύθια της καθημερινότητας που αν κοιτάξεις πολύ προσεκτικά υπάρχουν και συμβαίνουν στ' αλήθεια...

i welcome my self

prospa8ontas na e3ereunisw t diasiktuo( g to opoio pistepste me dn exw km idea), ki enw egrafa aneka8en paradosiaka se xiliades xartia...mikra, megala, poluxrwma tetradia,me periega stylo...apofasisa n dokimasw kai to blog...
exw apeires istories p prin liges meres eginan xilia kommatia...
dn exei nohma km parousiasi tou parel8ontos, gi auto loipon, 3ekinaw apo simera na grafw apo tin arxi...ti ali8eia???
dn exw idea...
kapoia paramu8ia, kp fantastikes istories...
mikra aposmata mias ka8imerinis zwhs...me geuseis apo ka8e le3i...
ena meidiama g ka8e ti p perna, ena megalo xamogelo g osa exoun na er8oun...
pernwntas mesa apo tis meres kai tis nuxtes, koitwntas ti zwh kai ligo apo makria...
kanontas oneira k e3ereunontas an8rwpous p kt exoun n poun...ki emeis kt n poume g autous...g osous zoun mazi mas,dipla mas, mesa apo tn anasa mas t vrady...akougonas tn ka8e xtypo mias zwhs pou uparxei g n listeuei tn anypar3ia...